Phoenix in the Rain!

2011-05-02T23:24:00.000-04:00

خــــــــــــــــاک تو سرتون با این رای دادنتون

2010-07-16T03:14:00.000-04:00

هزار خورشید بیاید و هزار ماه برود

پلک نخواهم زد

اگر در برابرم

چشمان تو باشد

2010-02-28T16:57:00.001-05:00

امشب،

هزار هزار کبوتر سپید، هزار هزار شاخه گل سرخ را به هدیه می‌برند؛

از کویر دل من، به سبززار دل تو...

امشب،

هزار هزار قاصدک مست، پرواز می‌کنند از فراز کوه و دشت، تا هزار هزار بوسه عشق را برسانند؛

از خشکِ لب من، بر شیرینِ لب تو...

امشب،

هزار هزار ستاره دنباله‌دار، بر آسمان رویایت خواهند بارید، با هزار هزار آرزوی نیک؛

از صمیم قلب من، برای میلاد تو...

2010-02-12T11:26:00.001-05:00

"در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره آهسته روح را در انزوا می‌خورد و می‌تراشد."

پسرک حالش اصلا خوب نیست.

2010-02-11T15:46:00.000-05:00

- کاش هر صدتا بوس تو مسنجر، می‌شد یه بوس واقعی...

2010-01-17T21:39:00.001-05:00

"- این جامه‌دان فقط رختا رو از این خونه می‌بره یا همه خاطرات رو؟

- دلم گرو، برای بردن این چند جامه.

- دل باخته رو کی گرو بر می‌داره؟

- صاحب‌دل. جانم اینجاست. من فقط تنم رو می‌برم...."

دلشدگان (علی حاتمی)

2010-01-12T17:34:00.000-05:00

باد توی صورتش می‌زد و دست‌هایش یخ کرده‌ بود. پسرک کیسه‌های خریدش را کشان کشان تا ایستگاه اتوبوس می‌برد و به خودش دلگرمی می‌داد که روزی بهار می‌آید.

کیسه پاره شد و سیب‌های قرمز قل خورد وسط برف سفید...

2010-01-09T18:03:00.004-05:00

در تمام سالهای عمرم، در این سالها که مدرسه رفته‌ام، از بیست و دو سال پیش تاکنون، معلم‌های زیادی داشته‌ام. انسان‌های نازنینی که درسها از ایشان آموخته‌ام و هر یک خاطرات گاه تلخ و البته بیشتر شیرینی را در حافظه من به یادگار گذاشته‌اند.

امروز که به سیاهه آموزگاران این سال‌های دراز نگاه می‌کنم، باید بگویم که معلم‌های ادبیات همیشه شیرین‌ترین خاطرات مرا رقم زده‌اند. هیچگاه احساسی که نسبت به یک معلم ادبیات داشتم نسبت به یک معلم شیمی یا زیست شناسی یا ریاضی نداشته‌ام. فرهیختگی، نماد و شناسه تمامی کسانی‌ست که روزگاری حوزه ادبیات و علوم انسانی را برای زندگی خود انتخاب کرده‌اند که اگر چنین نبودند راه را به اشتباه رفته بودند. در سال‌های راهنمایی و دبیرستان در مجموع پنج معلم ادبیات داشته‌ام. از نخستین آنها، آقای ثاقب، چیز زیادی یادم نمانده است جز لهجه شیرین آذریش و آرامش و مهربانیش. و اینکه اگر یک سوره قرآن حفظ می‌کردیم یک نمره اضافه می‌داد. با آقای میردورقی بیشتر از همه آنهای دیگر کلاس داشتیم. هم راهنمایی و هم دبیرستان. انسان پرانرژی و نازنین و گرم خوزستانی که عاشق فردوسی بود. با آن خنده‌های معروف و البته خالی‌بندی‌های آنچنانی. دکتر یزدی معلم ادبیات سال پیش‌دانشگاهی بود و شب کنکور و تست و هزار بدبختی دیگر. صادقانه باید بگویم که سعادت نداشتیم که او سال دیگری بدور از این دغدغه ها آموزگارمان باشد و با این وجود در همان بهبوهه کنکور هم، کلاس او دلچسب‌ترین چیزی‌ست که به یاد دارم. عباس مهیار، دوست صمیمی صمد بهرنگی، خود نویسنده بود و دستی بر قلم داشت. چند کتابی نوشته بود و آنچه بیش از همه در مورد او دوست می‌داشتم متنهایی بود که به انتخاب دقیق از نویسندگان معاصر سر کلاس می‌آورد و با آن وقار و شمردگی و البته با لهجه غلیظ آذری می‌خواند. تقریبا می‌توانم بگویم که بخش بزرگی از نام‌هایی که در ادبیات معاصر ایران با آنها و آثارشان آشنا شده‌ام، در کلاس او بوده است. هنوز صدای طوطی داش آکل در گوشم است که: "مرجان، به کی بگم که عشق تو منو کشت..."

در این میانه اما، محمد ایوبی، نگین تمام آموزگاران من بوده است. عضو قدیمی کانون نویسندگان که دو کتابش قبل از انقلاب پنجاه و هفت، مقوا شده بود و حداقل یکی هم بعد از انقلاب. مردی سرد و گرم چشیده که آن روزگاران، سال هفتاد و سه، چهار، پنجاه و یکی دو سال بیشتر نداشت ولی بسیار پیرتر نشان می‌داد. با چهره ای بدون لبخند، با سیگاری یا پیپی بر لب و عصایی دسته خاتم در دست. زیاد خوش اخلاق نبود به ویژه بعد فوت همسرش. معلم سخت‌گیری هم بود. از آنها که مو را از ماست می‌کشند. می‌خواستت که پای تخته، آب می‌شدی. یک بیت شعر می‌خواند که بنویسی و می‌نوشتی و دستانت داشت می‌لرزید. بعد می‌گفت که حالا تجزیه و تحلیلش کن. که فاعل کدام است و فعل کدام و این چیست آن چیست. بعد هم می‌گفت حالا فکر می‌کنی منظور شاعر چه بوده. همه را هم که درست گفته بودی اینجا گیر می‌کردی. این مرد اما، این مرد سخت گیر، این مرد سخت گیر نازنین، به من یاد داد نوشتن را. این که چگونه ببینم و چطور بنویسم. زمانی که سیزده، چهارده، سال بیشتر نداشتم. چگونه دنبال واژه مناسب بگردم و چگونه یک جمله درست بنویسم و منظورم را، آنچه را که میخواستم بازگو کنم. و بسیار سخت و گران‌ست بر من که صبحی برخیزم و بر صفحه اول بی‌بی‌سی فارسی ببینم که: محمد ایوبی، داستان نویس ایرانی‌ درگذشت.

سال هفتاد و دو می‌شود شانرده سال پیش. ما کلاس دوم راهنمایی بودیم و معلم ریاضی مهربان پارسالمان، آقای یعقوبی، فوت شده بود. جوان بود بنده خدا. سی و پنج ساله. هنوز آن شماره مجله دانش‌آموزی راهنمایی علامه حلی را یک جایی، ته یک صندوقی، چیزی، دارم که پشت جلد سیاه و سفیدش، یک درخت لخت و برهنه زمستانی ست، و متنی از محمد ایوبی که اینگونه شروع می‌شود: " چه می‌توان گفت، در زمان غم من هم فقط می‌توانم مثل بقیه به خودم تسلی بدهم که خدا خوب‌ها را جدا می‌کند... "

و امروز من چونان شانزده سال پیش محمد ایوبی، تسلایی ندارم جز آنکه خودم را همانگونه رضا دهم که خدا خوب ها را سوا می‌کند... و نمی‌دانم آیا روزی همکاری، دوستی، شاگردی، کسی، این را در مورد من هم خواهد گفت یا نه، از صمیم قلب...

پ.ن. صدای او که داستان کوتاهی را می‌خواند برای رادیو زمانه.

حالا؟

2010-01-07T17:12:00.000-05:00

نمی‌دانم، حالا که من کلی کار دارم باید این پنجره اینجا باشد؟ این پنجره بزرگ؟ رو به این درخت‌های لخت... این برف آرام و باوقار و این آدم‌ها که مدام می‌آیند و می‌روند در برف؟ جای پاهایشان را می‌گذارند به یادگار برای نفر بعدی و برف مدام... این لیوان قهوه داغ و این موسیقی؟ شجریان حالا باید در گوش من قاصدک بخواند؟

2010-01-01T23:28:00.001-05:00

پنجره را بازمی‌گذارم... پنجره را بازمی‌گذارم، چون دوست دارم لحظه‌ای را که نیم شبان آرام آرام، بال‌زنان، می‌آیی و بر پلک‌های بسته‌ام بوسه میزنی.

2009-12-23T21:04:00.003-05:00

استاد عربم که خیلی مذهبی هستش، بنده خدا، علاقه داره که منو به راه اسلام هدایت کنه و همش با یه آدم کله شق مواجه میشه که این چیزا تو مخش نمیره... دیروز داشتیم باز بحث می‌کردیم و بحث کشید به یه فیلمی که تو یوتوب دیده بودم، از یه کانال مذهبی عربی، درباره شرایط و نحوه کتک زدن زن!!! کلی روضه خوند که نه! باید آروم زد! با دم آقا موشه!! بهش میگم این دین مبین شما نمی‌تونست به جای این شرایط چرت که میگی یه کلوم بگه آقاجون دست رو زنت بلند نکن!!! میگه:

"مگه تو این فیلما^* ندیدی که قبل از اینکه کارشونو شروع کنن یه کم هم و میزنن. بعضی زن ها وقتی میزنیشون لذت میبرن!!!"

خداییش استدلالو داشتین؟!؟!....

* فکر کنم منظورش از "این فیلما" همون فیلما بود که شما فکر میکنین!

ماه پیشانو جان، ماه پیشانو

2009-11-05T20:39:00.000-05:00

گفتمش برات خونه میسازم از خشت و گل ... گفت اگه دوسم داری جام بده تو خونه دل

اینجا گوش کنید

2009-10-19T13:20:00.001-04:00

ایمیل اومده واسم با عنوان: افزایش قد!!!

آخه لاکردار، اول نگاه کن واسه کی داری میفرستی...

جزیره

2009-10-15T09:11:00.001-04:00

فردا فرار می‌کنم. از صف قرص اول صبح فرار می‌کنم، می‌آیم توی باغ. کنار مجسمه همیشگی و گلهای سفید بزرگ پُر پروانه. چشم‌هایم را می‌بندم. تو هم ببند. با هم می‌رویم به جزیره. هنوز همانجاست؟ روی اپن آشپزخانه؟ هست که؟ اگر نباشد هم مهم نیست، کورمال کورمال پیدایش می‌کنیم. تازه این‌جور کیفش هم بیشتر است. بالاخره جزیره توست. آدرس جزیره خودت را که گم نمی‌کنی، نه؟ می‌کنی؟ می‌رویم جزیره و توی شن‌های ساحل دراز می‌شویم. با یک نوشیدنی که یک نی دارد شکل چتر، دراز می‌شویم جلوی آفتاب. فکر می‌کنی فردا جزیره آفتابی باشد؟ اینجا همه به من و جزیره می‌خندند. عکس‌های جزیره را به پرستارها نشان دادم، ولی می‌خندند. عکس‌های جزیره. آنها که در ساحل گرفتیم. من و تو سالم و درسته توی عکس‌ها هستیم، ولی باز هم پرستارها فکر می‌کنند که جزیره نیست. ولی هست، نه؟ اشکال ندارد. بگذار پرستارها فکر کنند که جزیره نیست، هیچ جزیره‌ای در کار نیست. بگذار باز هم بخندند. بهتر. جزیره شلوغ نباشد بهتر است، نه؟ اینجا پرستارها همیشه می‌خندند. پرستارها روپوش سیاه می‌پوشند، ولی می‌خندند. همیشه می‌خندند. فکر می‌کنم خودشان هم می‌دانند که حال من خوب است. یکی از پرستارها که چشمهای مشکی بزرگ دارد -مثل چشمهای تو- ... نه، نه، مثل چشمهای تو نه، فقط مشکی و بزرگ. بگذریم. یکی از پرستارها دیروز برایم یک شهر ساحلی خریده. فکر می‌کنم قشنگ باشد. یک شهر کوچولوی آفتابی با خانه‌های رنگ خاک. کنار اقیانوس. شاید هم فقط یک خلیج کوچک باشد، نمی‌دانم. یک شهر کوچک بامزه، با قایق‌های دراز رنگ رنگی که باد توی بادبانشان افتاده. مثل باد که توی موهای تو می‌افتد. شاید به همین خاطر است که قایق‌ها را دوست دارم. فکر می‌کنم باید اسپانیا باشد. نمی‌دانم شاید هم جنوب فرانسه یا یونان. آنجا نرفته‌ای، نه؟ اشکالی ندارد. یک هفته‌ای تمام‌ش می‌کنم. درست که شد، دوباره فرار می‌کنم به همان جای همیشگی. چشم‌هایم را می‌بندم. تو هم ببند، بیا...

2009-09-14T21:35:00.000-04:00

این خوبه...

2009-09-08T18:10:00.001-04:00

آدمیزادست دیگر... گاهی دلش نمیخواهد چیزی بنویسد....

پ.ن. همین یک جمله نقیض خودشه...

what my Desktop looks like!!!

2009-05-05T16:22:00.002-04:00

http://www.phdcomics.com

2009-05-04T21:43:00.004-04:00

آفتاب تازه غروب کرده بود. زیر نور کم این چراغ وسط بیایان فقط و فقط یک تلفن پیدا بود. معلوم هم نبود که کار کند. از کجا معلوم. این هم مثل قبلی‍ها. زیر نور چراغ که سوسو می‍زد خاک معلوم بود و خاک. خاک خشک بیابان که با غلغلک باد به خودش می‍پیچید. تا کیلومترها چیزی پیدا نبود. تا دورها. تا آن چراغ‍های دور که دست نیافتنی می‍نمود.

خش‍خش کفش‍هایش کنار تلفن ساکت شد. دست کرد توی جیبش و آخرین سکه‍ای را که مانده بود توی مشتش فشار داد. نفس عمیقی کشید و وقتی بیرون داد سکه توی تلفن کهنه تقی کرد و بوووووووووووووووووووق. با خودش برای هزارمین بار فکرکرد که کار درستی می‍کند یا نه؟ فکر کرد به این وسوسه درونش که باید کمک کند به آدمها. کمکشان کند وقتی که دارند اشتباه می‍کنند. "شایدم من دارم اشتباه میکنم. کی میدونه..." فکر کرد به اینکه شاید بعضی وقتها باید فرصت داد به آدمها. که انتخاب کنند. که اشتباه کنند. که خودشان بروند راههایی را که دیگران رفته‍اند. چه کسی می‍داند، شاید آنها راه درست را پیدا کردند... جرینگ سکه وقتی از تلفن قدیمی بیرون افتاد کافی بود برای اینکه برش دارد و پرتش کند در دل این بیابان تاریک. با تمام زورش. جوری که حتی صدای زمین افتادنش را هم دیگر نشنود.

آفتاب تازه غروب کرده بود و زیر نور کمسوی چراغ وسط بیایان یک تلفن پیدا بود.خاک خشک کویر که با باد جابجا می‍شد و سایه محو مردی که آرام آرام دور می‍شد. تنها.

2009-04-27T19:57:00.001-04:00

منبع: اولدفشن

کوئیز

2009-04-21T19:42:00.000-04:00

«صلح » و «آرامش» از «حقیقت» چی چی تر است؟

2009-04-11T10:01:00.001-04:00

آقا به‍غیر از من کسی هوس یه بسته چیپس استقلال پنج تومنی نکرده؟ چیپس چرب و چیلی تو یه نایلون بیرنگ دراز، که سرش یه مقوا منگنه شده باشه. از اون نایلونای نرم نه ها، از اون نایلونا که چق چق صدا میده. رو اون مقواهه هم که یه روش سفید شده -انگار که با مهر سیب زمینی مهر زده باشن- نوشته "چیپس استقلال، تلفن: فلان..." آآآآآی کاش الان یه دونه از اونا داشتم. همشون رو که خوردم، نایلونش رو تو دهنم می‍تکوندم که اون آخرین ذراتش هم هدر نره... امان از این نوستالژیـــــــــــا.......

دستای نوستالژی چرب چرب شد...

2009-03-26T13:34:00.000-04:00

داشتم ظرف می‌شستم و صدای شبکه سه هم تو glwiz میومد. یه بابایی داشت آواز می‌‌خوند:

... طرف چمن و طواف بستان / بي لاله عذار خوش نباشد

رقصيدن سرو و حالت گل / بي صوت هزار خوش نباشد...

و گوش‌های من اندازه دیش شده بود که ببینم بعدش رو هم می‌خونه یا نه... احساس بامزه‌ایه وقتی صددرصد مطمئنی که یه چیزی اتفاق نمی‌افته ولی با خودت میگی اگه بشه چی میشه!

گل من

2009-02-27T12:27:00.002-05:00

"اگر کسی گلی را دوست داشته باشد که تو کرورها و کرورها ستاره فقط يک دانه ازش هست واسه احساس خوشبختی همين قدر بس است که نگاهی به آن همه ستاره بيندازد و با خودش بگويد: «گل من يک جايی ميان آن ستاره‌هاست»"

(شازده کوچولو، آنتوان دو سن‌تگزوپه‌ری)

پ.ن. گل من يک جايی ميان آن ستاره‌هاست...

2009-02-03T18:45:00.000-05:00

"به خاطر آدم بزرگ‌هاست که من اين جزئيات را در باب اخترکِ ب۶۱۲ برای‌تان نقل می‌کنم يا شماره‌اش را می‌گويم چون که آن‌ها عاشق عدد و رقم‌اند. وقتی با آن‌ها از يک دوست تازه‌تان حرف بزنيد هيچ وقت ازتان درباره‌ی چيزهای اساسی‌اش سوال نمی‌کنند که هيج وقت نمی‌پرسند «آهنگ صداش چه‌طور است؟ چه بازی‌هايی را بيشتر دوست دارد؟ پروانه جمع می‌کند يا نه؟» -می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه‌قدر حقوق می‌گيرد؟» و تازه بعد از اين سوال‌ها است که خيال می‌کنند طرف را شناخته‌اند.

اگر به آدم بزرگ‌ها بگوييد يک خانه‌ی قشنگ ديدم از آجر قرمز که جلو پنجره‌هاش غرقِ شمعدانی و بامش پر از کبوتر بود محال است بتوانند مجسمش کنند. بايد حتماً به‌شان گفت يک خانه‌ی صد ميليون تومنی ديدم تا صداشان بلند بشود که: -وای چه قشنگ!

يا مثلا اگر به‌شان بگوييد «دليل وجودِ شهريارِ کوچولو اين که تودل‌برو بود و می‌خنديد و دلش يک بره می‌خواست و بره خواستن، خودش بهترين دليل وجود داشتن هر کسی است» شانه بالا می‌اندازند و باتان مثل بچه‌ها رفتار می‌کنند! اما اگر به‌شان بگوييد «سياره‌ای که ازش آمده‌بود اخترک ب۶۱۲ است» بی‌معطلی قبول می‌کنند و ديگر هزار جور چيز ازتان نمی‌پرسند. اين جوری‌اند ديگر. نبايد ازشان دل‌خور شد. بچه‌ها بايد نسبت به آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشند".

خواستگاری

2009-01-16T15:22:00.003-05:00

فقط فرض کنید که خاتمی دختر دم بخت بود، می‌خواستن بیان خواستگاریش. می‌کشت خواستگارو بس که می‌خواست فکر کنه...

Do you kill on God’s command?

2009-01-07T23:08:00.000-05:00

Brother will kill brother
Spilling blood across the land
Killing for religion
Something I don’t understand

Fools like me, who cross the sea
And come to foreign lands
Ask the sheep, for their beliefs
Do you kill on God’s command?

Megadeth (Holy Wars 1990)